Close

January 16, 2016

Περιφερική Αλληλεξάρτηση (Regional Interdepedence-RI)

Regional Interdepedence

“Προβλήματα φαινομενικά άσχετα μεταξύ τους σε μια απομακρυσμένη ανατομική περιοχή μπορούν να συμβάλλουν ή να σχετίζονται με την βασική ενόχληση“ , Robert S. Wainner, et al. JOSPT 2007 (1)

Κατά την έννοια της Περιφερικής Αλληλεξάρτησης η λειτουργία (ή η δυσλειτουργία) μιας περιοχής τους σώματος μας μπορεί να επηρεάσει την λειτουργία μιας άλλης περιοχής. Κατά ανάλογο τρόπο η φυσικοθεραπευτική παρέμβαση σε μια περιοχή μπορεί να δράσει θεραπευτικά σε κάποια άλλη περιοχή  που παρουσιάζει δυσλειτουργία.

Έτσι, όπως ένας περιορισμός στην ραχιαία κάμψη της ποδοκνημικής μπορεί να επηρεάσει την σταθερότητα του ισχύου αυξάνοντας την προσαγωγή και την έσω στροφή (3) άλλο τόσο μια επέμβαση στην θωρακική μοίρα έχει δείξει ότι μπορεί να επηρεάσει θετικά μια δυσλειτουργία στην περιοχή του αυχένα (4),(5) ή της ωμικής ζώνης (6),(7),(8). Με τον ίδιο τρόπο περιορισμοί στο ισχύο υπονομεύουν την λειτουργία του γόνατος και το αντίθετο (9),(10).

Κατά την περιφερική αλληλεξάρτηση λοιπόν ψάχνουμε την αιτία(cause) και όχι την πηγή(source) του προβλήματος οπότε θα πρέπει να προσεγγίσουμε την συνολική εικόνα του ατόμου που αξιολογούμε και θεραπεύουμε και όχι μεμονωμένα την περιοχή του προβλήματος.
Αυτό μπορεί να γίνει αξιολογώντας αντί για μύες αλυσίδες(chains),γραμμές(lines) ή κινήσεις, κινητικά πρότυπα.

Την ύπαρξη αλυσίδων την συναντάμε σε διάφορα συστήματα όπως το Anatomy Trains (ανασκόπηση των σεμινάριων anatomy trains I-II που έχω παρακολουθήσει εδώ), το PRI, τη μέθοδο Neurac(redcord) κοκ. Στην ουσία πολλοί μύες συνδέονται λειτουργικά μεταξύ τους και σχηματίζουν μια αλυσίδα. Δυσλειτουργία σε μια περιοχή της αλυσίδας μπορεί να επηρεάσει μια άλλη περιοχή της αλυσίδας ή μια διαφορετική αλυσίδα.

Όσον αφορά τα κινητικά πρότυπα ο Dr Vladimir Janda είχε επισημάνει την έλλειψη στοιχείων σχετικά με την ανάλυση των κινητικών προτύπων. Εδώ έρχονται διάφορα συστήματα που ελέγχουν, αξιολογούν ή μετρούν λειτουργικές ή θεμελιώδεις κινήσεις. Τα πιο γνωστά είναι τα Functional Movement Systems δηλαδή το FMS, το SFMA και το YBT με τα οποία και θα ασχοληθούμε. Ένα διαγνωστικό εργαλείο που στηρίζεται στην έννοια της περιφερικής αλληλεξάρτησης και δίνει μία συμπληρωματική προσέγγιση στο πως πρέπει να γίνεται μια αξιολόγηση ώστε να είναι πιο ολοκληρωμένη είναι το SFMA. Για τον λόγο αυτό θα ασχοληθούμε με το SFMA πιο αναλυτικά σε επόμενα άρθρα.

Από την πλευρά της νευροεπιστήμης του πόνου προσωπικά δεν χρησιμοποιώ την έννοια της περιφερικής αλληλεξάρτησης για να εξηγήσω που οφείλεται ο πόνος. Δηλαδή δεν ανήκω σε αυτούς που πιστεύουν ότι “πονάς εδώ επειδή η αιτία του προβλήματος είναι εκεί”. Όταν μιλάμε για πόνο μιλάμε για κάτι πολύ πιο σύνθετο και πολύπλοκο που έχει να κάνει με πολλούς παράγοντες. Χρησιμοποιώ όμως κατά κάποιο τρόπο την περιφερική αλληλεξάρτηση για να αποσυνδέσω κινήσεις που έχουν συνδεθεί με πόνο, να βοηθήσω τους ασθενείς μου να ξαναχτίσουν εμπιστοσύνη στο σώμα τους και αφού τα πετύχω αυτά να βελτιώσω στη συνέχεια τον κινητικό έλεγχο και την ποιότητα της κίνησης.

Γιάννης Θεοχάρης , PT

  1. http://www.jospt.org/doi/pdf/10.2519/jospt.2007.0110
  2. http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC3649356/
  3. http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/26432547
  4. http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/15922233
  5. http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/19209478
  6. http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/18703377
  7. http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/19959652
  8. http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC2813499
  9. http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/19131677
  10. http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/14669962